Morgen voert animo StuGent actie rond de problematiek van de studentenhuisvesting in Gent. Er is immers een groot gebrek aan kwalitatieve en betaalbare koten in Gent (een gemiddeld kot kost ca. 245 euro), en onder de noemer "Kot Jackpot” gaan we dit aan de kaak stellen.

BETOGING: DONDERDAG 29/11 - 11u, BLANDIJN

.: Wat? :.

De Gentse studentenkoten zijn duurder dan gedacht. Een student betaalt gemiddeld 235 euro voor een studentenkamer, waar dit volgens de officiële cijfers van de Stad Gent slechts 200 euro bedraagt. Betaalbare koten zijn dus een uitzondering geworden. Daarboven zijn de bestaande initiatieven van de Stad Gent, zoals Kot@Gent, nauwelijks bekend.

.: Actie! :.

Goedkope huisvesting is essentieel om het democratisch karakter van het hoger onderwijs te garanderen. Door animo StuGent worden dan ook 7 actiepunten voorgesteld, waarbij de verschillende actoren hun verantwoordelijkheid zullen moeten opnemen. De actiepunten richten zich enerzijds op een verbetering van de kwaliteit van de studentenkoten en anderzijds op een substantiële verlaging van de huurprijs, door een wezenlijke verhoging van de input en toezicht op de huurprijzen.

Actiepunt 1: Verplichte aanvraag conformiteitsattest bij aangifte kamerwoning

Grote organisaties “verzetten bergen” in onze maatschappij. Zonder hen is er geen openbaar vervoer, geen onderwijs… Toch kunnen er ook zaken misgaan. Hoe lost men dit op? Normaal worden problemen intern behandeld: men gaat met “de chef” (de hiërarchisch overste) praten. Spijtig genoeg voelen mensen soms een reële druk om te zwijgen.

Wat doe je als je onmiddellijke baas iets verkeerd heeft gedaan, dat de werking echt in gevaar brengt? Of wanneer iets niet “mag geweten” zijn? Veel mensen zwijgen gewoon en wachten tot ze het probleem vergeten zijn, uit angst voor represailles die hen hun carrière kunnen kosten.

Bij onze Noorderburen bestaat al geruime tijd iets als het klokkenluidersstatuut. Wie in een overheidsorganisatie een ernstig probleem vaststelt, kan immuun gemaakt worden voor sancties die met zijn klacht te maken hebben. In 2002 riep Time Magazine drie “whistleblowers” tot persoon van het jaar.

De start van het nieuwe academiejaar is een uitgelezen moment om even stil te staan bij ons huidige onderwijssysteem. In een meritocratische samenleving is onderwijs dé manier om op de maatschappelijke ladder te klimmen. Iedere persoon zou dan ook ongeacht geslacht, religie, sociale of etnische afkomst gelijke kansen moeten hebben om zich op basis van eigen inzet en talenten via het onderwijs te ontplooien. Een nobele droom, maar helaas voorlopig nog verre van werkelijkheid. Ons onderwijssysteem bestendigt immers structureel de bestaande ongelijkheden en het is bovendien niet op maat van de talenten van de jongeren gesneden. Een hernieuwde onderwijsdemocratisering dringt zich dan ook op.

Sociale selectie via de schoolpoort